meeting

อย่างที่รู้ๆกัน วันอาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นวันมีตติ้งของบอร์ดโมะ และบอร์ดร็อคแมน

หมาป่าเทาตัวนี้ ก็ตื่นแต่เช้า ขึ้นรถไปกรุงเทพ โดนนัดมังกรเขียว นิ้ง ไว้ที่ท่ารถศิลปากร....

ปรากฎว่า...

เมื่อรถมาถึงหน้าศิลปากรแล้ว นิ้งก็ยังไม่ถึงที่ท่ารถ ทำให้หมาตัวนี้ตัดสินใจลงจากรถ แต่ก็นะ การตัดสินใจครั้งนั้นก็ช้าไปพอควร เพราะรถวิ่งผ่านไปแล้วสองไฟแดง = ="

กว่าจะวิ่งกลับไปถึงท่ารถได้ ก็กินเวลาไปเกือบ 10 นาที

พอถึงที่ท่ารถ หมาป่ากับมังกร ก็ขึ้นรถตู้ไป แล้วไปลงที่สายใต้

จุดหมายต่อไป คือการไปรับหมาป่าอีกตัว นั่นคือ ลูคัส

เวลาตอนนั้น เป็นเวลาประมาณ 7 โมงเศษๆแล้ว พวกเราก็รีบขึ้นรถเมล์ ตรงไปเดอะมอลล์บางกะปิ ซึ่งเป็นที่นัดหมายกับหมาป่าตัวนั้นทันที

แต่กว่าจะไปถึง รู้สึกเหมือนโดนพานั่งรถเวียนเทียนยังไงชอบกล...

เมื่อถึงที่นัดหมาย ก็รอต่อไปครู่หนึ่ง ลูคัสก็มา แต่ก่อนที่จะมาหาพวกเรา พี่ท่านก็เล่นเดินวนรอบเคเอฟซีซะงั้น

เมื่อเหล่าสมาชิกปาร์ตี้มากันครบ 2 หมาป่า กับมังกร 1 ตัว ก็ออกเดินทางต่อ เป้าหมายคือ สวนรถไฟ

และทั้งสามหน่อสุดหล่อ ( แหวะ ) ก็มาถึงเป้าหมายซักที

กว่าจะมาถึง ก็เป็นเวลาประมาณ 10 โมงได้

แล้วสมาชิกบอร์ดโมะก็ค่อยๆทยอยกันมาเรื่อยๆ โดยมีการเล่นมุกฮาบ้างไม่ฮาบ้าง และการปล่อยความรั่วของใครหลายๆคน เป็นการรอการรวมตัวของเหล่าโมะทั้งหมด

บรรยากาสในงานเต็มไปด้วยความสนุกสนานเฮฮา และขาดไม่ได้ ความม่วง ( ?? )

พอช่วงประมาณบ่ายๆ ทางบอร์ดร็อคแมนก็มาสมทบ ทำให้จำนวนคนที่เยอะอยู่แล้ว เยอะขึ้นมากมายอย่างมหาศาล

แต่ความเฮฮายิ่งเพิ่มทวีคูณตามจำนวนคน

หลังจากนั้น ตอน 4 โมงครึ่ง เหล่าโมะทั้งหลายได้มูฟไปที่ร้านซากุระ มีบางส่วน ที่กลับบ้านไปก่อน และมีบ้างส่วน เดินไปอีกทาวที่อ้อมสุดโลก

กว่าจะได้กลับ ก็เกือบทุ่มนึง

พอถึงท่ารถสายใต้ หมาป่าตัวนี้ ก็วิ่งไล่กวดรถสายใต้ ก่อนที่มันจะออกจากท่า เป็นอะไรที่สนุกสนานพอควร

วันนั้น สนุกจริงๆ ได้เห็นว่าใครเป็นยังไง และตัวเองก็ปล่อยมุกและความรั่วไปเยอะพอควร...

...ใช่ สนุกมากๆ...

คงมีหลายคนถามว่า ทำไมผมถึงไม่อัพเรื่องนี้ทันที ที่กลับมา...

ทำไมพึ่งมาลงเรื่องมีตติ้งเอาป่านนี้...

...คุณเชื่อเรื่องตลกร้ายของพระเจ้ามั้ย...

ตอนแรก ผมก็กะจะอัพเรื่องนี้ทันที แต่มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

...เหตุการณ์นั้น มันทำให้เรื่องสนุกในวันนั้น หายไปในพริบตา

จากวันที่สนุกที่สุด กลับกลายเป็นวันที่เศร้าที่สุดโดนทันที...

...เมื่อผมรู้ว่า เพื่อนคนหนึ่งของผม เขาได้จากไป อย่างไม่มีวันกลับ ไม่มีวันกลับมา ตลอดกาล...

ตอนแรกที่รู้ว่าเขา ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว ผมช็อคมากๆ...

...ความรู้สึกมันสับสนไปหมด...ความรู้สึกทุกอย่าง มันปนเปกัน แต่ที่เด่นที่สุดในตอนนั้น คือความรู้สึกเศร้า...

...น้ำตาแห่งความโศกเศร้า อาลัยอาวรณ์ ค่อยๆรินไหลออกมาจากนัยย์ตาทั้งสองข้างของผม...

...ทำไมหนอ พระเจ้า ท่านช่างเล่นตลกได้ร้ายเหลือเกิน

ท่านทำให้วันที่สุข เป็นทุกได้ภายในพริบตา...

...ผมคงทำอะไรไม่ได้แล้ว อยากจะพูดอะไรกับเขาอีกมากมาย ก็ทำไม่ได้...

...สุดท้าย ทุกถ้อยคำ ก็มิอาจส่งถึงเขา...

...ขอให้นาย หลับอย่างสงบ

...ขอให้นาย มีความสุขบนสรวงสวรรค์

...ถ้าเป็นไปได้ ขอให้ในชาติภพหน้า เราคงจะเจอกันและเป็นเพื่อนกันอีก

ด้วยรัก และอาลัย คิดถึง และผูกพันธ์